donderdag 13 oktober 2011

yassas

Donderdag 13 oktober
Ontwaken vlakbij Davleia en Lapathias
KM 51038

Ook vanochtend geen nachtegalen. Wil je dus speciaal voor deze vogeltjes naar deze plek, informeer dan of het zingen seizoen afhankelijk is. Voordeel van het afwezig zijn van het gezang is wel dat dit één van de stilste plekken is waar we ooit zijn geweest.

Nog meer voordelen: er is water zoveel je wil, er is water uit een natuurlijke bron (wel een dunne straal), er is een afvalcontainer, en er is een gelegenheid om je toiletcassette te legen. Voor het laatste worden...
wel rubber laarzen en een mondkapje geadviseerd.
We gaan de haarspeldweg nu naar beneden en krijgen met de zon vóór ons, die pas een uur aan het opstijgen is, een tijdloos landschap voor ogen van een oneindig aantal bergruggen achter elkaar. Zeggen we bij sommige landschappen in Noorwegen wel eens ‘hier kan elk moment een dinosaurus om de hoek komen’, hier lijkt het alsof opeens Alexander de Grote met zijn leger voor onze neus kan staan.

We hoeven gelukkig niet meer door het dorp Davlia maar kunnen net daarvoor rechtsaf slaan. We volgen de weg langs Delphi. Jaren geleden hebben we de opgravingen bij Delphi al eens bezocht []. Een tweede keer hoeft voor ons niet. Dat hadden we bij Olympia []op de Peleponnessos wel.
We komen eerst door Arachova. Alles wat er maar een beetje aan souvenirs te koop is in Griekenland lijkt hier te vinden. Je kijkt je ogen uit. Wij deden dat dan wel vanuit de camper want in dat spul zijn wij niet geïnteresseerd. Daarbij willen we ook door naar op zijn minst Itea.
Even later rijden we langs Delphi. Een geweldig landschap, we schrijven het nog maar een keer. Even stoppen we om de omgeving te proeven en om enkele foto’s te maken. Het is er niet druk. Een goede tijd in het seizoen om het te bezoeken, ook wat betreft temperatuur.
Met vele haarspelden gaan we naar beneden. Al van ver zien we de havenstad Itea liggen, met in de haven een groot cruiseschip. Aha, vandaar die rij bussen op weg naar Delphi.
We waren het even vergeten maar eenmaal in de stad herinneren we ons weer dat we hier ook eerder zijn geweest. Een heel net havenstadje met een hele grote rustige en nette P waar we toentertijd met de camper overnacht hebben. Prima camperplek met genoeg restaurantjes, supers en bakker vlakbij. Een aanrader om te overnachten.

We parkeren en lopen langs de boulevard om een psomi (brood) te scoren. Dat lukt al snel. Het is prachtig weer en op een van de vele terrasjes aan het water drinken we een freddo espresso (Monique) en een frappé (ik). De eerste is een vers gezette espresso (liefst illy’s), in een mengbeker aangevuld met water en crunched ijsblokjes en gecondenseerde melk en suiker, en dan machinaal opgeklopt.
De frappé is ongeveer dezelfde mix maar dan met Nescafé.
Melk en suiker zijn overigens een keuze. Hoeft dus niet. Een ober zal dat ook vragen.

We krijgen de koffie’s geserveerd met grote glazen mineraal water. Totaal € 4,- Locatie: pal aan het water met uitzicht op 1 oranje vissersbootje van 6 meter lengte en 1 cruiseschip van naar schatting 150 meter lengte.
We hadden ze al gezien, die Amerikanen in de haven. Je haalt ze er toch altijd meteen uit. De geruite broeken, de sandalen met sokken, de truien over de schouders, en van die (zonne)brillen die erg prettig zijn als je toevallig geen voorruit in je auto hebt. Yeah, everything is bigger in the States.

We pinnen nog even bij. Ook hier geen enkel probleem. Gewoon ons geld, en ons pasje weer terug.
Om 13:00 uur vertrekken we weer richting Galaxidi. We kijken even bij het strand net vóór het stadje, maar vinden het niet zo geweldig voor een overnachting. Dan op weg naar de volgende mogelijk leuke camperplek, die bij Anemokampi. We passeren een kantina en missen ná Galaxidi de afslag naar het strand van Anemokampi. Shit, op deze slingerweg is het levensgevaarlijk om te keren dus moeten we straks weer een heel eind terug. Eenmaal gekeerd komen we op het idee om eerst weer door te rijden naar de kantina van straks. We hebben wel trek in een souvlaki.

Na dus weer de afslag naar het strand van Anemokampi voorbijgereden te zijn stoppen we op de P bij de kantina. Twee Grieken zitten op het provisorische ‘terras’ van 2 kleine ijzeren tafeltjes en 2 plastic stoeltjes in verschillende kleuren.
Als we uitstappen en voor het ding staan roepen de Grieken iets naar iemand die achter de kantina blijkt te zitten. De eigenaar en/of uitbater van het etablissement. De beste man die eruit ziet of hij het grootste deel van zijn leven in het daklozencircuit heeft doorgebracht, komt - zijn overhemd dichtknopend – naar ons toe. We staan ondertussen al half binnen in de kantina om ook daar een oordeel over te vormen. We zien in ieder geval dat de man niet dakloos is, want zijn bed/stretcher staat in de voortent van de snackbar.
Wat we zien aan de andere kant van de toonbank verdrijft onze honger als sneeuw voor de zon.
De Griek kent echt geen woord over de grens, maar dat geeft niet want wij kennen het toverwoord ‘souvlaki’. Echter reageert hij daar met ontkennende gebaren op. Da’s nou jammer. Hij noemt het Griekse woord ‘tosti’ en duikt uit de koelkast die in de voortent staat een wit voorgesneden brood op wat hij ons vragend laat zien. In hetzelfde hoekje liggen ook nog 1 komkommer, 2 tomaten en een 1 ui.

Het geheel bekeken en beoordeeld te hebben besluiten we om onze honger toch maar op een andere manier te gaan stillen.
Met ‘yassas’ (uitgesproken als jasses) nemen we afscheid.

Nu wel de juiste afslag naar Paralia (strand) Anemokampi. Een leuke kleine baai. Aan de linkerkant wordt aan visteelt gedaan, aan de rechterkant is er een leuk klein kiezelstrand. De mooiste plek onder twee bomen is al bezet door een Griekse langkampeerder. Een caravan met een kistje onder de as aan de kant waar een wiel verwijderd is.
Dat zie je wel meer aan en op achterafstrandjes in Griekenland, caravans met allerlei ingenieuze aanbouwsels. Wat zouden wij ons dan zorgen maken of we daar een paar nachten mogen wildkamperen.

De eigenaar is er op dit moment niet. Er zit nog één stel aan het strand waarvan wij vermoeden dat ze, gezien de wit/rode kleurschakering van hun huid, Engelse vakantiegangers zijn tijdens hun tweede vakantiedag.
We rijden onze camper het ministrandje op en binnen vijf minuten zijn we gesetteld in het zonnetje. Leuke plek. In ieder geval voor de rest van de dag en de komende nacht.

De middag kabbelt verder voort terwijl we ons door een wat hoofdstukken van onze boeken slaan. Ik snorkel nog wat en later verschijnen nog enkele vissers die een poging komen doen om wat aan hun hengel (‘gewone’ vis) of rol (inktvisjes) te krijgen. Ze vangen helemaal niks dus zullen ze langs de kantina moeten voor een tosti ofzo.

Na ons avondeten worden wij in het maantje gezet die ergens achter en boven de bergen van de Peleponnessos opkomt. Mooi.

Overnachting bij Anemokampi
KM 51130
N38° 21'6"  E22° 22'47

mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen