zaterdag 15 oktober 2011

weerzien

Zaterdag 15 oktober
Ontwaken bij strand Vivaldis
KM 51135

Toen we gisterenavond laat nog even de mail ophaalden zat er een bericht tussen van Superfast, onze ferrymaatschappij.
Er blijkt a.s. maandag en dinsdag een ‘national seamens strike’ te zijn. Dat houdt voor ons in dat we niet op de geboekte maandag kunnen vertrekken.
Superfast vraagt in de mail om vóór vrijdag 17:00 uur (gisteren) te antwoorden wat onze voorkeur is voor alternatieve vertrekdata.
Dasookwat(.nl). Na spoedoverleg hebben we besloten om te proberen zondag (morgen dus) af te varen naar Ancona. Lukt dat niet dan wordt het op zijn vroegst woensdag, als er al plek is.

Van de ene kant leuk natuurlijk, een verlengde vakantie door overmacht, maar Monique wil ...
graag vrijdag thuis zijn omdat Tonnie (haar vader) dan achtentachtig wordt, en ik moet vrijdag weer beginnen bij mijn werkgever.
We hebben gisterenavond laat dus nog een antwoord gemaild naar Superfast met het voorstel van zondag. Omdat we niet altijd en overal de mail kunnen checken hebben we Superfast gevraagd ook per telefoon te reageren.
Horen we in de loop van de ochtend niets, dan bellen we zelf wel even.
Onze plannen moeten nu dus wat aangepast worden. We staan op tijd op om maar richting Patras te vertrekken. We wilden eigenlijk morgen (zondag) kennissen bezoeken in Valimitika op de Peleponnessos. Dat moeten we nu dus vervroegen naar vandaag.

Het heeft flink geregend vannacht en we hopen dat de zeer steile weg omhoog vanuit deze baai niet al te glad is. Gelukkig valt dat mee. Eenmaal boven volgen we de E65. We moeten de Golf van Korinthie oversteken en als het goed is gaat er een ferry vanuit Agios Nikolaos naar Egio op de Peleponnessos. Dat is voor ons veel efficiënter dan oversteken via de nieuwe brug bij Patras, want het dorpje Valimitika waar we moeten zijn ligt dicht bij Egio.

De E65 is bij vlagen een klo..weg. Gaten, hobbels, sporen, alles wat een weg een kl..weg kan maken.
Vreemd soms. Af en toe zie je in de bergen een fantastische asfaltweg van 6 meter breed over een lengte van tien kilometer naar bijvoorbeeld een klooster, waar misschien per dag anderhalve monnik en vier toeristen heen gaan, terwijl zulke belangrijke wegen als een E65 in een bij vlagen erbarmelijke toestand zijn.
Voor de bewegwijzering naar de ferry van Agios Nikolaos hebben we el een niet veel betere benaming dan die voor de E65.
Vervaagde borden, met de hand ‘Ferry’ en een pijl er op geschilderd wijzen ons de weg naar de ‘haven’ van het dorp.
Uiteindelijk staat er toch nog een officieel bord met ‘PORT’ erop. Niet meer dan een grote betonnen plak met een minimaal havenkantoor.

Het ziet er niet hoopvol uit. Een boot is al helemaal niet te zien. Ja, op het droge ligt er een, door de natte voorruit te zien. Monique stapt uit de camper om te informeren hoe laat de boot vertrekt.
Een oude dame antwoordt met al het Engels wat ze waarschijnlijk kent: ‘NO FERRY - FERRY STOP.’
Duidelijk. Er gaan geen boten meer. Dan zit er niets anders op dan doorrijden naar Patras, daar te brug te nemen, en vandaar weer een goed uur terug naar Valimitika.

Aan de rand van Nafpaktos proberen we of we via een wifi een internetsignaal op kunnen pikken. Dat lukt gelukkig. Eerst maar eens controleren of er een antwoord is van Superfast. Gelijkertijd krijg ik ook een piepje op mijn mobiel. Aan het nummer te zien heeft Superfast gebeld.
In de mail wordt bevestigd dat we zondag (morgen) inderdaad mee kunnen varen met de boot van 17:00 uur. Voor de zekerheid bellen we ook maar even met Superfast. Nu we internet hebben kunnen we dat mooi via Skype doen.
We schreven in deze blog al eerder over Skype Deze vakantie hebben we er regelmatig gebruik van kunnen maken. Skype is bellen via internet en kost slechts 2 cent per minuut naar een vast telefoonnummer in bijna heel Europa. Naar een andere Skypegebruiker kost het helemaal niets. 

Bij Superfast krijgen we een hele vriendelijke en behulpzame Griekse dame aan de lijn. Ze bevestigt dat ze inderdaad heeft geprobeerd om ons te bereiken op onze mobiel om de afvaartwijziging door te geven.
De dame vertelt dat we om 15:00 uur in de haven moeten zijn en vooraf de tickets om moeten boeken. Het is natuurlijk vervelend dat er een staking is en dat we hebben moeten omboeken, maar de afhandeling van een en ander door Superfast is wel heel goed en snel geregeld vinden we.

Nu we toch aan de Skype zijn bellen we ook naar onze ouders.

Zo, alles is geregeld en we kunnen relaxed verder.  Over de brug dus. Een prachtige brug is het, dat wel. Echter is hij vermoedelijk nog niet helemaal afbetaald want er wordt ons een bijdrage van € 12,90 gevraagd om aan de overkant te komen.
Daar nemen we de oude weg (no tol road) richting Athene.

Om 11.30 uur maken we een koffiestop in een banketbakkerij. We drinken beiden een koffie-nes en eten samen vijf stuks zoet(e) gebak(jes). Totaal € 5,-



Op weg naar Valimitika komen we door Egio. Bij de Lidl daar doen we de laatste boodschappen. Nu is het nog slechts een kwartiertje naar Valimitika.









Over dat dorp moeten we eerst iets uitleggen. Toen we voor de eerste keer met de camper naar Griekenland gingen (voorheen gingen we altijd met het vliegtuig, nee niet ons eigen) was het kleine strand van het kleine plaatsje Valimitika onze eerste overnachtingsplek, na aankomst met de ferry in Patras. Nu hadden we al aardig wat van Griekenland gezien (Corfu, Rodos, Kreta, Karpathos, Samos, Naxos en Zakinthos) maar dat was altijd in de hoedanigheid van appartementbewoner.

We keken onze ogen uit toen we op het paralia (strand) van Valimitika aankwamen. Onze camper – toen een Weinsberg Trendline – parkeerden we zomaar tussen twee kleine platanen óp het kiezelstrand. Met een douche op het strand en een prachtige glasheldere blauwgroene zee voor onze neus, en enkele tientallen meters verderop een leuke taverne. We dachten ‘hier gaan we vijf weken niet meer weg. We gaan nóóóóóóit meer naar een camping.’
Na een paar dagen gingen we toch maar verder want we wilden de rest van de Peleponnessos natuurlijk ook wel zien.

Op de tweede dag in Valimitika stonden we tijdens een wandeling even de bloemen en de fruitbomen in een tuintje te bewonderen.
Vanuit het huis kwam er een oude man naar ons toe die vroeg ‘Germania?’ Dat is wel zo’n beetje een van de eerste dingen die Grieken vragen aan een toerist. ‘No, Hollandia’ zeiden we.

De man kende enkele woorden Duits en maakte zijn tuinhekje open en vroeg ons om hem te volgen naar een zitje onder een met druivenranken behangen veranda. ‘Kaffee?’.
We waren een beetje overdonderd door de gastvrijheid en vriendelijkheid van de man. Hij riep zijn vrouw die ergens binnen was, en kwam even later terug met een dienblad met Griekse koffie en allerlei koeken en ander zoetigheid. Én met zijn vrouw.
Azza (de man, 83) en Adjeli (de vrouw, 78), zo stelden ze zich voor. Er ontstond een heel gezellig en warm 'gesprek’ gevoerd met handen en voeten, pen en papier, en enkele woorden Duits.
Het bleek dat Azza lang geleden in Duitsland heeft gewerkt, zoals vele Grieken in een eerdere periode dat het economisch slecht ging in Griekenland. Daar heeft hij nog enkele Duitse woorden van overgehouden.
Adjeli sprak en spreekt alleen Grieks.
Ondanks de taalbarrière hadden we een hele gezellige ontmoeting. Het werd nog gezelliger toen de ouzo op tafel kwam. Na een uur namen we met een hug afscheid en gingen we lichtelijk tipsy én verbaasd over zoveel gastvrijheid terug naar onze camper. Wat een leuke ontmoeting was dat!

Na drie dagen vertrokken we voor trip over de Peleponnessos om het rondje na vier weken in Valimitika weer te sluiten.
Deze plek had al met al een speciaal tintje gekregen voor ons.

In alle camperjaren erna zijn we steeds weer begonnen en geëindigd in dit dorpje, en hebben we ook altijd Azza en Adjeli bezocht. En ondanks dat we elkaar maar eens per jaar zien worden de ontmoetingen steeds warmer. Afgelopen kerst hebben we een kaart gestuurd met een foto van ons vieren. Ongeveer een maand later kregen we via hun zoon een paar geweldige Griekse CD’s. Toch wel heel bijzonder allemaal vinden we zelf.

Goed, dat is zo ongeveer de voorgeschiedenis.
Terug naar nu. Het is ongeveer half twee als we bij het huis van Azza en Adjeli aankomen. We hebben natuurlijk geen enkel idee of ze thuis zijn. Via hun zoon hebben we eerder in het jaar per email laten weten dat we ergens in oktober in Valimitika zouden zijn.
Omdat we de camper niet 1,2,3 kwijt kunnen stapt Monique uit om te zien of ze thuis zijn. Het hek is in ieder geval niet op slot. Een bel hebben we nog nooit kunnen vinden, dus schuift Monique het hek open en loot richting keukenraam. Ze ziet ze beiden zitten en zwaait. Azza kijkt wel maar die ziet en hoort wat minder, maar Adjeli ziet het wel goed en springt meteen met de armen in de lucht omhoog. Ze komt naar buiten en knuffelt en zoent Monique hartstochtelijk. Dan komt Azza ook en volgt hetzelfde ritueel. ‘Wo ist Michael?’
Monique wijst naar de camper. Ik heb inmiddels dus gezien dat ze thuis zijn en parkeer de camper iets verderop.
Dan word ik met hetzelfde enthousiasme ontvangen als Monique. Vooral Azza is altijd erg geëmotioneerd als hij mij ziet. Monique en ik hebben het er vaak over wat de reden daarvoor zou kunnen zijn maar hebben geen idee.
Ook nu weer wrijft hij me regelmatig over mijn rug of mijn hoofd, en pakt hij mijn hand vast. Hij is echt blij, dat kun je wel zien.

Omdat het regent nemen we binnen plaats aan de keukentafel. Azza wijst naar het fornuis waarop enkele pannen staan en zegt tegen ons ‘Essen’.
Tja, daar kijken we niet van op. Hier komt altijd meteen eten en drinken op tafel. Adjeli verdwijnt naar een klein schuurtje waar ook gekookt wordt, weten we inmiddels. Naar het schuurtje wijzend spreekt Azza o.a. de woorden ‘Macaroni’, ‘Spaghetti’, ‘Wurst’ en ‘Essen’.
We begrijpen al dat het deze keer niet alleen bij tomaten, feta, ui, olijven en brood zal blijven.
Het duurt nogal even voordat Adjeli terugkomt. Ondertussen geven we Azza alvast een paar setjes van onze souvenirs: tulpenbollen in geschenkverpakking. We hebben de Nederlandse gebruiksaanwijzing naar het Grieks vertaald en op een apart kaartje bijgevoegd. Het is te hopen dat het vertaalprogramma alles goed heeft omgezet, en dat de tulpenbollen volgende week niet als snack bij de ouzo op tafel komen.

Ah, daar is Adjeli met een dampende schaal met ‘Wurst’. Ze schept macaroni op ons bord. Die blijkt dus in een van de pannen op het fornuis te zitten. Daarbij een eenvoudige saus van champignons, ui en paprika uit een andere pan. Daaroverheen schept ze vanuit een grote zak een paar flinke lepels geraspte kaas, zoveel dat het amper nog herkenbaar is wat er onder de kaas ligt. De in kleine stukjes gesneden gebakken wurst komt op het midden van de tafel. ‘Krassi of Ouzo?’ vraagt Adjeli. We komen ondertussen al zo lang in Griekenland dat we die woorden wel snappen.
We willen graag krassi bij het eten. Vervolgens komt er een fles rode ouzo uit de koelkast… Een ouzofles hervuld dus met de rode wijn (krassi).
Dat zie je wel veel op de dorpen. Mensen laten wijn vullen uit een groot vat in alle lege flessen die ze maar in huis hebben. Kijk er dus niet gek van op dat je bij Grieken thuis wijn uit een colafles geschonken krijgt.
Kijk er ook niet van op dat er bijna altijd wel snel een bord opgemaakt wordt met tomaten, ui en feta, besprenkeld en bestrooid met heel veel olijfolie en zout. Daarbij dan een homp brood om te soppen. Hoe eenvoudig kan lekker zijn. Heerlijk!

We hebben ook nog een paar cadeautjes voor Adjeli. Twee pannenlappen in Delfts blauw, met tekeningetjes van koeien, molens, klompen e.d. erop. En een Delftsblauwe koelkastmagneet in hartvorm. Ja, kitsch, we weten het. Maar het is heel erg gemeend en het wordt heel dankbaar in ontvangst genomen.
De krassi blijft maar rondgaan en komt niet alleen meer uit een ouzo-fles maar ook uit een fles met een whiskeylabel.

Ondertussen komt er ook een kleinzoon van het stel binnen, samen met een neef. Zij blijken in Athene te wonen. De kleinzoon komt bijna elk weekend naar Valimitika. Omdat hij Engels spreekt kunnen we nog wat klessebessen over de economische crisis. In Athene blijkt er veel onrust te zijn. De kleinzoon zegt zelfs al mensen gezien te hebben die uit armoede in vuilnisbakken naar eten zoeken. Maar ja, dat hebben we hier ook in de grote steden….

We nemen afscheid. Vooral Azza is emotioneel als altijd als we vertrekken.
We beloven uiteraard volgend jaar weer op visite te komen als we opnieuw naar Griekenland gaan. A) hopen we dat we dat inderdaad weer kunnen, en B) hopen we dat ze dan beiden nog gezond zijn.
Het is maar een paar minuten naar de camperplek aan het strand. De charme is er echter goed van af sinds de eerste keer dat we hier kwamen.
Pal aan het strand staan kan al jaren niet meer. Het onverharde parkje is een verhard plateau geworden, met nog slechts enkele overgebleven platanen. Om het geheel staat een 50 cm hoog muurtje met hypermoderne ingebouwde led-verlichting. We parkeren onze camper langs dit muurtje.
De gezellige taverne van ooit zit al in zijn winterslaap. Gelukkig zijn de deuren van het vrijstaande toiletgebouwtje van de taverne niet op slot, zodat we morgen mooi even onze toiletcassette kunnen legen voordat we de boot opgaan.
Omdat we toch wel een klein beetje gerekend hadden op een nog geopende taverne valt ons laatste ‘uit eten’ in het water, dat inmiddels weer volop uit de hemel valt. We zijn gedoemd tot het tot leven wekken van een vriesdroogmaaltijd: noedels Chinese Stijl van Knorr.
Zo’n maaltijd waarbij je na de eerste happen al reikhalzend uitziet naar het wél kant-en-klare chocolade puddinkje van de Lidl (wél erg lekker).
Maar ach, de buikjes zijn gevuld. De laatste gaatjes worden gedicht met een paar ouzo’s.
Het stormt en regent tijdens deze laatste avond in Valimitika. Hoe anders dan de allereerste keer op deze plek.

Overnachting Valimitika
KM 51255
N38°14'9"  E22°8'25"

mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen