vrijdag 7 oktober 2011

souvenirs


Vrijdag 7 oktober       
Ontwaken ergens voor Aliki
KM 50232

De twee jongemannen van gisteren, de vissers, zouden mogelijk vanochtend rond negen uur weer onze baai in komen varen met hun vangst. Dat hadden we wel willen zien, maar als ze er om half tien nog niet zijn vertrekken we van deze mooie plek.

Net goed en wel op weg is er rechts van de weg een openbare kraan waar we onze watertank vullen. Die was aardig ...
leeg na een aantal keren douchen en wat wasjes.
We hebben tot nu toe alleen nog maar
op de kustweg gereden en zijn nog niet echt in het binnenland geweest. Nou is daar ook niet zo heel veel, en veel wegen naar het middelpunt zijn of smal, of onverhard, of heel steil, of een combi van een en ander.

Echter het plaatsje Panagia op het noordoosten van het eiland moet wel interessant zijn en goed bereikbaar. Voordat we omhoog steken rijden we nog langs wat stranden. Er zijn mooie stukken bij waar je met de camper gerust zou kunnen staan, ook omdat nu de campings en veel pensions gesloten zijn. In het hoogseizoen lijkt ons het vrij kamperen met een camper redelijk moeilijk.

Omdat we nogal eens iets te ver een dorp ingedrongen zijn met onze campers zijn we daar wat huiverig voor geworden. Daarom zetten we de camper iets voor het dorp op een onverhard parkeervak aan de rechterkant van de weg stil om de plattegrond van Panagia iets beter te bekijken. We kijken even op ons netbookje – wat aan het dashboard mobiel gemonteerd is – of er toevallig een Wifi punt is. En jawel hoor, het programma Wefi heeft al automatisch verbinding gemaakt met een of andere router. Een goed signaal ook nog.

Een handig programma is dat Wefi. We hebben ook andere programma’s geprobeerd zoals Netstumbler, Vistumbler, Wifiradar, Alfa wireless Lan, e.a., maar geven toch de voorkeur aan Wefi.
Hij pikt automatisch de onbeveiligde netwerken eruit en maakt verbinding met de sterkste. Geen omkijken naar.
We kunnen nu dus de mail ophalen en een aantal mails versturen (Gmail), een aantal foto’s met Picasa uploaden naar ons webalbum, en wat dagverslagen met foto’s en overnachtingsplaatsen naar onze blog uploaden.
Helaas hebben we nog geen tijd gehad om filmpjes te bewerken en te uploaden naar YouTube.
Gmail, Picasa, Blogspot, GoogleMaps, YouTube … ja, we zijn fan van Google.

Na dit alles rijden we een klein stukje verder en zetten de camper net voor de afslag naar de hoofdstad aan de rechterkant van de weg.

Vervolgens lopen we het dorp in. Toeristiko, dat zien we al meteen.
Bij de eerste de beste souvenirwinkel rechts wippen we aan en kijken bij de uitgestalde waar buiten de winkel. De Griekse eigenaar, een mooie oude nette man mét Griekse snor lokt ons echter vrij snel naar binnen. We snappen wel waaròm als we binnen zijn: hier ligt de betere en duurdere waar. Mooie spulletjes heeft de man wel. Kettingen, armbanden, speeldoosjes, schilderijen, alles net even wat beter en mooier dan het toeristenspul wat je zou verwachten.
Zijn we allebei altijd een beetje te bang en voorzichtig om af te pingelen, nou dat hoeft hier niet, want de beste man begint zelf al af te pingelen.
‘This ring twelve euro, you see? You have for eight euro’. 
Dat begint goed. We zouden bijna zeggen ‘No, we give fifteen euro!’
Monique vindt de ring wel mooi, maar ziet ook een hele mooie armband.
Omdat de man toch ook wel begrijpt uit onze voor hem onverstaanbare Nederlandse conversatie, en uit haar begerige ogen, dat Monique de armband heel mooi vindt, gaat de man weer pingelen (in ons voordeel):
‘Is hundred euro, you see? You have for seventy euro now!’
Ja, nu durft Monique het spel wel meet te spelen. ‘Sixty for the bracelet’.
‘No’, de man weer, ‘seventy together’, wijzend op de armband en de ring.
Het is duidelijk einde seizoen; de man wil van de spullen af voor de winterslaap begint.

Omdat de armband eigenlijk wat te groot is, en dit pas de eerste winkel is in het dorp, zeggen we dat we nog even willen nadenken maar beslist terugkomen. Hij legt de artikelen apart.
Verder met de ronde. Een volgende sieraden en souvenirs winkel. Duidelijk minder dan de eerste. Het grootste sieraad vinden we de verkoopster. Toch ziet Monique een leuke ring. Omdat ze ook hier twijfelt, gaat ze ook over deze nadenken.
Dat nadenken over de getoonde waar doen we al wandelend door het dorpje. Het is duidelijk dat het ook hier einde seizoen is. De meeste tavernes, cafés en winkeltjes zijn al gesloten. Terrassen zijn ontruimd en afgebroken. We denken deze middag nog 2 andere toeristen te zien, maar voor de rest zijn wij waarschijnlijk de enige vreemdelingen.
Zoals vele Griekse bergdorpen is het dorp tegen de berg op gebouwd. Logisch toch?
Ergens boven ons zien we een mooie kerk. Door de vele smalle en steile straatjes duwen onze been- en bilspieren ons omhoog. Bij de kerk aangekomen zien we dat hier de tijd is stil blijven staan. Vier keer zelfs lezen we af aan de klokkentoren. De kerk valt wat tegen aan de buitenkant. Zijn binnenste krijgen we helaas niet te zien. Het kerkhof is wel weer aardig. De meeste Griekse kerkhoven zien er veel vrolijker uit dan in Nederland. Niks grauwe stenen (tegenwoordig wordt het iets beter) maar witte marmeren graven en grafstenen, bijna allen goed voorzien van kleurige bloemen. Wel van plastic. Vele grafstenen zijn ook voorzien van olielampjes, wierookbranders, potjes en pannetjes en vaak van foto’s van de overledenen.

Een kerk staat vaak in het midden van het dorp. Hier ook. Zowel horizontaal als verticaal gezien. Dat betekent dus dat we nog verder de berg op gaan om de rest van het dorp te zien. Geen winkeltjes meer, maar steeds ouder en sfeervollere huisjes en steeds smallere straatjes. Tot de straatjes slechts een meter brede (smalle?) steegjes worden.

In zo’n dorpje lopend moet je echt goed alle kanten opkijken, dan zie je de mooiste taferelen. Vooral op balkons. Een prachtig nieuw balkon maar vol met troep, een balkon dat al onder het gewicht van een Griekse zwerfkat bezwijkt, een balkon met een vitrine gevuld met de meest onwaarschijnlijke inhoud, een balkon met typisch blauwe houten Griekse stoeltjes met gele Hollandse klompen erop, balkons vol rijpe blauwe druiven, een balkon met ondergoed aan de lijn wat al 50 jaar winterslaap heeft meegemaakt, bedenk het maar.
We schieten dus weer heel wat MB’s vol op de SD-kaarten van onze fotocamera’s.
Na alle verbazingen over een en ander, en weer bijna aangekomen bij onze camper merken we dat we toch wel trek hebben gekregen.
Veel eettenten zijn gesloten maar Taverne Elena heeft nog heel veel vlees aan de grill draaien, en een leuk terras.
Een menukaart heeft de dame niet, want het is de laatste dag van het seizoen. Ze noemt toch een stuk of twaalf gerechten op, bijna allen een variatie van pork of chicken van de grill.
Monique bestelt Moussaka en ik de pork from the grill. Daarbij tzatziki en brood. Monique drinkt er een halve liter Mythos bier van het vat bij. Wauw, dat ziet er lekker uit! Helaas moet ik het met iets fris doen. Nog rijden hè.
Het eten staat maar net op tafel of we zijn omringd door tientallen wespen. De ober ziet dat en komt meteen met een schaaltje met een gloeiend en rokend iets aan. Het lijkt wel op wierook en zo ruikt het ook. Wij de rest van de dag ook nog, en de pork begon op het laatst toch ook wel een beetje naar kerk te smaken. Het werkte wel tegen de wespen trouwens.
Het eten smaakte best wel aardig. Niet fantastisch maar de magen zijn gevuld, het was voedzaam, en we hoeven straks niet meer te koken. Als we de rekening vragen, de eigenaresse die brengt, en ik tegen haar zeg: ‘The lady pays’, geeft ze hem aan mij en zegt: ‘No no, in Greece the man pays!’. OK, maar dan wel met Monique’s portemonnee. ..
Zoals we beloofd hebben gaan we nog naar de twee winkeltjes van eerder deze middag. Eerst koopt Monique de ring bij de winkel van de Griekse godin, en dan maakt ze de eigenaar van de mooie winkel – en vooral zichzelf - nog blij met de combi-aankoop van ring en armband.

Na deze leuke middag en terug in de camper beraden we ons over het vervolg van de trip. De weersvooruitzichten spelen hier ook een rol in.
Als we het eiland af gaan willen we een flink stuk rijden naar de volgende stop. In ieder geval voorbij Thessaloniki komen en ergens daar aan de oostkust een plek vinden. Er is een tijdelijke weersomslag op komst en als het enigszins te plannen is doen we de rit dan maar liever met slecht weer. Beetje zonde om met prachtig weer lang in de auto te zitten. Volgens de weersverwachting op onze eigen blog en ook andere sites plus ook nog de informatie van enkele Grieken wordt het zondag en maandag slecht.
Dus besluiten we om zondagochtend met de eerste boot terug te gaan naar het vasteland van Griekenland. Of zaterdagavond om zes uur.
Dan is er nog de keuze uit 2 verschillende vaarroutes en afvaarthavens.
Op de heenweg hebben we de ferry van Keramoti naar Thassos-stad genomen. Vaartijd ongeveer 35 minuten en € 30,-
We overwegen nu echter de ferry van Skala Pinos naar Kavala te nemen. Vaartijd ongeveer 75 minuten en € 40,-. Het scheelt ons dan op het vasteland wel een heel stuk rijden.

Nu is het donderdag. Nog één of twee nachten dus op Thassos. Onze aanstaande afvaarthaven ligt vrij dicht bij onze eerste overnachtingsplek op dit eiland. Weten jullie nog? Bij die taverne met de doopfeesten en de mooie bomen. In Akti Pachi.
Om daar te komen moeten we door Thassos stad. Daar waren we nog niet geweest dus dat pakken we nog maar even mee. Op onze weg daarheen komen we langs de marmermijnen van Thassos. Omdat we nergens goed kunnen parkeren zet ik de camper ergens veilig langs de weg en gaat Monique richting mijn om foto’s te maken. Een immens gebeuren waar je moeilijk de omvang van kunt voorstellen als je er zelf niet bent geweest.

In Thassos gaan we op zoek naar een pin-automaat. Dankzij onze navigatie hebben we er zo een aantal gevonden. Volgens dezelfde navigatie kun je trouwens alleen hier in Thassos-stad en in Limeria pinnen. Iets om rekening mee te houden dus.
Gelukkig komt er gewoon het geld uit wat we besteld hebben en wordt onze betaalkaart niet permanent opgeslokt, zoals allerlei enge bangmaakverhalen in Nederland de ronde deden en doen.
Ook van alle andere bangmaakverhalen wat betreft de crisis hier hebben we niets gemerkt. Het is in het Griekenland waar wij nu deze reis zijn geweest niet anders dan alle andere keren dan we er zijn geweest. Ok, de prijzen lijken licht gestegen.
Wij vinden Griekenland nog steeds een aanrader voor camperaars in het voor- en naseizoen.
We shoppen nog wat in de stad waar de meeste winkels en restaurants al klaar zijn voor de winterslaap. De rest sluit einde deze week. Bij één van de nog geopende winkels kopen we een petje voor mij (Michel). Als we vragen aan de eigenaresse van de winkel wat ze dan in de winter gaat doen antwoordt ze: ‘Picking olives en making olive oil.’ Dat hebben we al van meer Grieken gehoord.
We poseren nog wat met het beeld van de dolfijnen dat in de haven staat en leggen het stuk weg af wat we bij aankomst op het eiland ook de eerste dag aflegden. Naar de plek bij de taverne van de doopfeesten.
Net zoals de eerste dag op het eiland stoppen we ook nu weer bij het gesloten Hotel Glikada om te internetten op hun Wifi.

Dan gaat het naar de taverne. Daar aangekomen worden we hartelijk toegezwaaid door wat personeel van de eettent wat nog de laatste voorbereidingen voor de winter aan het treffen is. Ze zijn o.a. de rijpe druiven aan het plukken die aan de overkapping van het terras hingen. Daar maken ze letterlijk hun huiswijn van. We mogen ook wat trossen pakken, echter vergeten we dat na onze babbel. Op onze vraag wat zij dan gaan doen van de winter bestaat hun antwoord uit een mix van  ‘sleeping, drinking, and in april preparing for the new season.’
We worden nog uitgenodigd om voetbal op TV te kijken om tien uur vanavond, maar dat houden we nog even af, want dat vinden we al wat laat.

Het voelt een beetje als thuiskomen deze plek. De stoelen gaan naar buiten, de ouzo’s in het glas en de benen omhoog.
We eten nog een kleinigheid en daarna genieten we van de zonsondergang die niet weg lijkt te zijn geweest.
Overnachten voor taverne in Akti Pachi
KM 50270
N 40.78946 E 24.62714




mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen