dinsdag 11 oktober 2011

meteora

Dinsdag 11 oktober
Ontwaken bij Hotel Taverne Arsenis
Kalambaka
KM 50788

Het is in ieder geval droog als we wakker worden. En het ziet er zelfs naar uit dat het wat verder zal opklaren, hoewel je het hier in de bergen nooit zo kunt voorspellen.

Om 09:00 uur gaan we op weg naar de Meteora kloosters op de rotspunten.
Een goede haarspeldweg lijdt ons in ongeveer 10 minuten naar het eerste klooster. De weg splitst op verschillende punten om naar de diverse kloosters te gaan. Toen we jaren geleden ...
hier ook waren hebben we enkele kloosters ook van binnen bekeken. We spreken af om er nu één te doen. De rest geloven we wel. We komen voornamelijk om de bijzondere omgeving te fotograferen en te voelen.

Daar kunnen we veel over vertellen. Maar ook weer niet. Het is zo bijzonder om in dit landschap te staan, of beter: in op te gaan, dat wij het moeilijk kunnen beschrijven. Met of zonder kloosters op de rotsen.
Maar nu ze er toch staan…. wat een heidens (lees christelijk) karwei moet het geweest zijn om die kloosters steen voor steen op te bouwen. Bij enkele kloosters gaat de rotswand gewoon over in de kloostermuren. De mensen toen moesten toch wel heel erg toegewijd zijn aan de Heer om deze klussen te volbrengen. Waarschijnlijk zal de hemel wel als vooruitzicht zijn gesteld als beloning, maar dan nog.

‘Varlaam’, dat is het klooster dat we vandaag aan de binnenkant bezichtigen.
Voor de ingang staan vele kramen met allerlei kerkelijk spul. Laten we het maar zo noemen. Kralen, kettingen, schilderijtjes, prenten, Cd’s, kruisjes, enz. Ja, het is gewoon business hier bij de Meteora.


Monique heeft zich al voorbereid op de kledingvoorschriften. Bedekte schouders en een grote doek die ze om haar lange jeans kan wikkelen. Zelf heb ik ook een lange jeans aan.
Want jullie hebben het misschien al in een eerder verslag gelezen: dames mogen niet in broek en met onbedekte schouders. Eigenlijk mogen de dames wel een broek aan, als er maar een rok overheen zit.
De heren mogen niet in korte broek.

De entree is € 2, - per persoon. Eenmaal binnen gaan we als eerste naar de kapel. Die is één grote fresco waar je in opgaat. Uiteraard mag je geen foto’s maken binnen. Uiteraard doen we dat toch.
Zonder flits, dat wel. We hopen dat het lukt.




Er is ook een museum in het klooster. Druk geborduurde gewaden, kronen, crucifixen, bijbels, heilige schriften, kelken, er is van alles te vinden. Alles in compleet afgelebberde vitrines. Als je er van opzij het licht op laat vallen zie je de lipafdrukken van honderden -vooral dames-monden. Hè getverdemme, daar zul je aan het eind van de dag nog een kus op geven. Dat is net zoiets als op een receptie van een bruiloft, als laatste in de rij van een paar honderd gasten, de bruid of bruidegom een paar zoenen op de wang geven. Een student biologie kan daar een leuke leerzame kweek van af schrapen.

Maar wijn ontsmet, moeten de kloosterlingen hebben gedacht, misschien dat er daarom in het klooster een ruimte is waar een wijnvat ligt van duizenden liters.

Een ruimte met prachtige gewelven, die vroeger de ziekenzaal was, is nu ingericht als winkeltje. Een Byzantijns (denken we) kerkkoor op CD klinkt als achtergrond muziek, hoewel je gezien het volume beter van voorgrondmuziek kunt spreken.
De wanden staan vol met iconen in prachtige kleuren. Niet alleen van die prullen, er staan er ook bij van honderden euro’s. Voor de rest ongeveer hetzelfde spul als in de kraampjes buiten, waar de handel door niet-kloosterlingen gedreven wordt.
Monique koopt een armbandje. Ondertussen loop ik buiten wat te fotograferen terwijl er net enkele bussen scholieren zijn opengetrokken, zo lijkt het. Ik kan die Oost-Europese talen niet zo heel goed filteren, maar ik denk dat het Russisch of Bulgaars is. Dat valt vandaag sowieso op; we horen bijna alleen maar deze talen om ons heen.

Na een uur hebben we het wel gezien en komen we weer bij de kraampjes uit voor de ingang van het klooster. Daar blijkt het kettinkje wat Monique net in de ‘officiële’ kloosterwinkel heeft gekocht, een paar euro goedkoper te zijn. Een wijze les dus: altijd ook kijken waar je als eerste langskomt.

Tot ongeveer half vier vullen we de tijd op met van het ene klooster naar het andere, en van het ene uitkijkpunt naar het andere rijden en lopen.
Honderden foto’s schieten we. Bijna onbegonnen werk om ze uit te zoeken.
Ach ja, je komt er niet elke dag.
Wie er wel elke dag komt is Costas. Ja, die van gisteren. Als we in een parkeervak langs de weg staan om wat foto’s te schieten komt hij op zijn scootertje aanrijden. Hij stopt. ‘My friend. You make advertise for me on your website. Hotel Guesthouse Arsenis, The best’.
Ok, Costas. Doen we. Bij deze dus.










Honden en katten in Griekenland. Daar hebben we het al eens over gehad. Ze zijn er ook bij de Meteora. Het lijkt alsof ze afspraken hebben gemaakt over wie welke parkeerplaats bemant. Op de bergwegen die naar en langs de kloosters en de mooiste uitkijkpunten leiden zijn diverse grote en kleine parkeerplaatsen voorzien. Op elke plek ligt of liggen wel één of meerdere honden, of lopen katten rond. Haal je ze aan dan komen ze. Doe je net alsof je ze niet ziet dan doen ze ook net of ze jou niet zien.
Maar ze hopen uiteraard op iets te eten. Of misschien wel gewoon een aai over de bol. Wie zal het zeggen.
Wat zullen ze vanavond doen? Bij elkaar komen en de plekken voor de volgende dag verdelen?

Na deze gedachtendwaling vertrekken we bij KM 50815 naar het zuiden. We dachten wat minder tijd door te brengen hier maar zo is er toch bijna al een dag voorbij.
Via Trikala, Kardhitsa, Domokos volgen we de E 65 richting Lamia. Misschien vinden we bij Lamia een overnachtingsplek. We voeren in de navigatie voorlopig maar even Lamia in. Die houdt dan het centrum aan. We stoppen dan altijd wel iets van te voren, want echt in het centrum van een Griekse stad terecht komen wil je niet met de camper.
Helaas maken we die fout nu wel. We rijden te diep de stad in. Het centrum van Lamia is een chaos. Veel éénrichting, veel auto’s – rijdend en geparkeerd, veel winkels geopend, veel herrie, en héél weinig ruimte voor een camper. We zien en horen bij kruisingen Grieken lachen om die maffe Hollanders die met zo’n ding het centrum in zijn gereden. We kunnen soms amper links of rechts een straat in omdat het zo smal is. Twee keer zien we iets verderop een bus rijden. Daar gaan we maar achteraan, ongeacht waar de weg naar leidt.

Op dit moment helpt ons navigatieprogramma MS Autoroute – waar we mee aan het proefdraaien zijn – enorm. Monique heeft hiermee een prachtig totaaloverzicht van waar we zitten in de stad.
Met zweet in de handen, op de rug en tussen de billen komen we de stad uit. In de goede richting ook nog.
Eenmaal op de rondweg kijken we elkaar aan en zeggen ‘poeh poeh, dat nooit weer!’

Ondertussen hebben we nog geen plek om te slapen en is het al donker.
Volgens ons Womo boekje moet er in de buurt een plek zijn ergens bij natuurlijke warmwaterbronnen. Die bronnen schijnen populair te zijn bij de Grieken en je mag er met de camper staan.
We volgen nog een kwartiertje de E65 richting Athene en dan geeft de navigatie de afslag Damasta aan. Binnen enkele minuten gaan we van snelweg naar donkere achteraf-weg.
Vijf minuten schijnen we van de bronnen af te zijn. Monique zegt ‘hier ga ik echt nergens staan’.
Dan opeens zien we voor ergens voor een bergwand wat lichtjes. Iets dichterbij gekomen denken we zelfs een paar campers te zien staan.
En ja hoor, via een onverharde weg komen we rond acht uur eerst bij een kleine P met 3 campers aan, en als we vijftig meter doorrijden bij een P met een stuk of tien auto’s. Plus nog een kantina-achtig iets.
Niet te geloven in deze rimboe!
Uit een soort van klein meertje van ongeveer 10 meter breed en we kunnen niet zien hoe lang, stijgen dampen op waartussen we warempel mensenhoofden zien bewegen, als ware het een grote kookpot van een Griekse kannibalenstam.
Maar in dit geval is het wel gezellig want er wordt volop gekletst en gelachen.
Nou, dat moeten we morgen maar eens beter bekijken. Wij zijn in ieder geval blij dat we een slaapplek hebben gevonden.
We maken wat te eten, douchen en nemen maar een neut, nog nahuiverend van dat doolhof waar we een half uur geleden in verstrikt zaten.
En, het is niet te geloven, de auto’s rijden langs onze camper af en aan naar de stomende poel. Het gaat nog tot diep in de nacht door en aan de geluiden te horen schijnt het erg gezellig te zijn in dit openlucht saunalandschap.


Overnachten bij bronnen Damasta
KM 50963
N38°48’15.3”  E22°29’42.1”



mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

1 opmerking:

  1. "The best for you!" - Sounds like you met with "Mr Nice Guy" again! :) I never thought that was what he was doing on his Scooter - going to round up other customers! Hope you guys are well A&S

    BeantwoordenVerwijderen