zaterdag 1 oktober 2011

Dopen, volkswagens enzo

Zaterdag 1 oktober    
Ontwaken in Aldi Pachi
KM 50140

Zo, vandaag in het geheel geen voornemens. Ja, om geen voornemens te hebben. We zien wel. Het is hier zo mooi dat we een paar stranddagen nemen. De afgelopen week hebben we bijna voornamelijk in de bergen doorgebracht. Er zit alleen nog maar een laagje primer van de zon op onze huid, het wordt dus tijd om er iets dekkends op te krijgen.

Wat we gisteren nog vergeten waren ...
te schrijven is dat er tijdens onze riante maaltijd al voorbereidingen werden getroffen voor het doopfeest van vandaag. Hele grote rollen roze tule (Monique zei dat het zo heet) werden om de houten constructie van de veranda gedraaid van de taverne. Er zal dus wel een meisje in de hoofdrol van het doopfeest staan. Het dunne spul om een horizontale legger van een meter of drie te krijgen bleek nog een hele klus voor drie dames van de vermoedelijke feestcommissie. Ze kregen het niet voor elkaar om zeven gelijke lussen om die paal te draperen. Dan waren de rechtse weer te kort, dan de linkse, dan de middelste enz.
Even schetsen: om een staander links werd het spul strak omhoog gedraaid, vervolgens over de horizontale legger 7 afhangende lussen naar de rechter staander, en vandaar weer strak gedraaid naar beneden.
Ik moet zeggen dat ik het niet vervelend vond dat vooral één jongedame met een heel strak lichaam in een nog veel strakkere witte broek en ook nog met haar achterzijde naar mij gericht héél lang op een huishoudtrapje die slingers probeerde te corrigeren. ‘Wat is er toch te zien?’ vroeg Monique, die er met de rug naartoe zat. ‘Oh niks, alleen maar een dame die wat versierpogingen doet’.
Werkelijk waar, na drie kwartier hingen de lussen nog niet gelijk. Tot vervolgens een andere dame er zich mee ging bemoeien. Ze klom op het trapje, trok een paar keer aan een paar lussen en …. krak…. daar scheurde de tule…..

Na dit vermaak zat onze maaltijd erop en terwijl er nog wat grote roze vlinders met een spanwijdte van een halve meter her en der gemonteerd werden zakten wij af naar onze camper.

Afijn, vandaag het feest dus. Vanaf een uur of negen vanochtend is men in de taverne al volop aan het werk om o.a. de tafels gereed te maken. Lange dissen worden gedekt. Het werk wordt gedaan door een paar jonge mannen. Rond 11 uur komen er nog vier jonge mannen aan om te helpen. De mannen begroeten elkaar zoals je bij ons meestal alleen in homosferen ziet: innig omhelzen en kussen. Iets wat je sowieso hier veel ziet onder de mannen.
Het is dat ik het gewend was om ook mijn (inmiddels overleden) vader te kussen, dit ook gewend ben met mijn schoonvader en enkele goede vrienden, maar ik stond er toch een beetje van te kijken dat ook in Griekenland enkele mannen die Monique en ik nu al meerdere jaren op rij hier ontmoeten mij hartstochtelijk begroeten bij een wederzien en afscheid.
En dan gewoon écht. Niet zo nep als ‘bij ons’ veel vrouwen elkaar vaak begroeten. Van die in-de-lucht-kussen, slappe handjes, en dergelijke quasi gemeende bejegeningen (uitsluitingen daargelaten dames!).
Nee, écht gemeend, met vette kussen op de wang.

En worden bij ons de terrasjes toch hoofdzakelijk bevolkt door op zijn hoogst een gelijk gemengd gezelschap (maar overdag vaak door winkelende dames), hier zie je bijna uitsluitend mannen op de terrassen van vooral de kafenions, de dorpscafés.

Rond 13:00 uur arriveert de band. Hóren we, we zien het niet want we zitten aan de andere kant van de camper naar de zee te staren.
De bouzouki-speler begint zijn warming-up. Hij wil sneller dan zijn vingers kunnen, dat horen we wel een beetje. Hoewel we zelf nooit een bouzouki in de hand hebben gehad, menen we met onze gitaar-luister-en-speel ervaring toch te kunnen herkennen dat hij er toch nog niet echt lekker in zit.
Na 5 minuten is hij blijkbaar genoeg warmgedraaid en wordt het weer stil.
‘Is hij dan nu al ingespeeld’, vraagt Monique. Ik zeg: ‘och, óf de bouzouki-speler heeft al zoveel ouzo op dat hij zelf denkt dat het goed is, óf als we straks een uur verder zijn hebben de gasten al zoveel ouzo op dat zíj denken dat het goed is’.

Om half twee arriveren alle gasten, dresscode casual.
De band gaat gelijk los met alle favoriete deuntjes die de meeste Nederlanders ook ooit wel eens gehoord hebben. De ‘Sirtaki’, ‘WieZoekIe– de Bóuzouki’, enkele hoogtepunten uit het repertoire van Demis Roussos, e.d.

Na een uur het feestgeruis te hebben aangehoord gaan we maar eens fietsen. Dat hebben we nog niet zoveel gedaan en het is er een mooie dag voor

We fietsen een stukje verder naar het zuiden, zoveel mogelijk de kustlijn volgend. Zo komen we o.a. door Skala Rachonious en Skala Prinou. ‘Skala’ is ‘(de)haven(van)’.

Zo komen we ook over vele onverharde weggetjes waar vele pensions en studio’s schuil gaan. Als we bij de tuin van enkele (al gesloten) studio’s wat mooie bloemen fotograferen raken we aan de praat met de eigenaresse van het complex(je). Ze komt meteen met een visitekaartje aan en maakt ons duidelijk dat we via internet (het internationale toetsenbord gebaar) en telefoon kunnen boeken.
Als we zien hoeveel hotels, appartementen en studio’s we in deze paar dagen op Thassos al opgemerkt hebben, zal het nog een hele kunst worden om die allemaal vol toeristen te krijgen.

Iedereen hier in deze regio heeft wel iets zelfstandigs: een taverne, een kantina, studio’s, een supermarkt, een tankstation. Enerzijds wil de Griek graag een baantje bij de overheid (pensioen, anderzijds houdt hij ook wel een beetje van belastingontduiking. Of dat dan de reden voor de Griek om iets voor zichzelf te beginnen?

Tijdens ons fietstochtje doorkruisen we op onze fiets een enorme olijfboomgaard die weer verdeeld is in kleiner percelen. Uit de teksten op enkele met de hand geschilderde bordjes, samengesteld uit stukken net niet rechthoekig triplex of afvalhout, gespijkerd op een houten paaltje, maken we op dat het hier om biologisch verantwoorde olijfolieproductie gaat. Ah, vandaar die grote rotzooi en enorme bende her en der. Van die blije mensen die het allemaal zo goed weten. Ja, sorry voor de vooroordelen mensen, maar bij ons in het dorp hebben we ook enkele van de biologisch en ecologisch verantwoorde boeren. Het is er altijd een enorme bende, chaos en troep rondom de boerderij.
Dacht je alleen in Amerika nog ergens achteraf verscholen een paar leuke Volkswagens tegen te komen, nou hier liggen ze ook gewoon weg te roesten tussen de olijfbomen. Op één VW-bus waarvan de onderste helft al één is geworden met het onkruid liggen nog de leidingen van de laatste eigenaar, vermoedelijk een loodgieter.

Onze fietstocht eindigt bij de EOT Prinos camping. Da’s de 2e camping die we op Thassos zien, en ook de 2e die gesloten is. Een mooi excuus om wild te kamperen, toch?
Van een klein openstaand hekje maken we gebruik om even over het terrein te fietsen. De camping lijkt op het eerste gezicht al een tijdje niet meer in gebruik hoewel er toch controlestickers van de ANWB en de ACSI op de ruit van de receptie geplakt zijn. Op zich zijn er voldoende toiletgebouwen, douches en degelijke, maar de witte en blauwe verf is overal in sterk afgebladderde toestand. Als we weer terugkomen bij de receptie zien we opeens dat daar een deel nieuw in de verf is gezet. De verse blauwe druppels verf zijn slordig geknoeid op een aan de buitenkant van de receptie gemonteerde rij plastic stadionstoeltjes die vermoedelijk ooit in rode kleur zijn opgeleverd maar nu de kleur van een lang aan gezogen roze zuurstok hebben.

Nee, de campings die we tot nu toe gezien hebben in Griekenland zijn niet zo ons ding.
Net voorbij de camping zien we nog een plek aan het strand die geschikt zou zijn als overnachtingsplek. Er prijkt dan wel een bordje ‘no camping’ -  niet wildkamperen – op het strand, maar nogmaals: als alle campings gesloten zijn….

Het wordt wat frisser. De route terug nemen we over wat het lijkt de enige echt doorlopende rondweg over het eiland. In ongeveer 20 minuten zijn we bij onze camper. We grillen wat vlees buiten, en met een salade, wat brood en een wijntje genieten we wederom van een prachtige zonsondergang.



Daarna nog snel de zee in (ik dan, Monique is niet zo’n zeefiguur)), en lekker warm douchen met onze buitendouche.
Om 20:00 uur is het volledig donker en houden we ons binnenshuis nog wat bezig met lezen, typen, schrijven, foto’s sorteren en dergelijke blognoodzakelijke activiteiten.











Overnachting Aldi Pachi
KM 50140
N 40.78946 E 24.62714

mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen