maandag 3 oktober 2011

aankomstborrel

Maandag 3 oktober    
Ontwaken in Aldi Pachi
KM 50140

We zouden hier wel een hele maand kunnen blijven maar we willen nog meer zien, sowieso van het eiland Thassos. We denken dat we ongeveer een week op het eiland gaan blijven. En dan hebben we nog ‘slechts’ een goeie week om bij Patras uit te komen, onze terugreishaven. De Olympus willen we nog beklimmen. De Meteora kloosters bezoeken, de….

Als we zo nog een beetje op bed liggen te mijmeren horen we getik van…. ja… wat is het ook alweer?
Na een raadspelletje herkennen we het tegelijk. Het is ...
bestek wat rinkelt. Het komt van de taverne. Als we nieuwsgierig door ons slaapkamerraam kijken zien we ergens in een donker hoekje van het terras een vrouw die het bestek zit te poetsen.
Zou ze alles opnieuw poetsen als de taverne volgend jaar mei weer opent? Want dat is het seizoen: mei t/m september, zo vertelde de eigenaar van de taverne ons.


Als we anderhalf uur later vertrekken zal ze nog steeds bezig zijn. Omdat we wat mail te versturen hebben en ook wel willen skypen met thuis, rijden we eerst 10 minuten terug naar Hotel Glifadia. Daar hadden we een paar dagen geleden ook internet voor hun deur.
We zetten de camper op de P tegenover het hotel, en jawel: een goed signaal.
Monique maakt er gebruik van om het een en ander aan Tupperware te bestellen voor wat klanten. Ja hoor, het werk gaat gewoon door!
Nadat ik nog wat verslagen en foto’s op de blog heb geplaatst is het tijd om het thuisfront te bellen. Tonnie en Thea (ouders Monique) zullen nu wel wakker zijn (In Nederland is het een uur vroeger).
De skypeverbinding is best goed op wat echo na. Monique spreekt met haar moeder af dat ze steeds ‘over’ zal zeggen aan het eind van haar zinnen. Dat blijkt goed te werken.
Truus (moeder Michel) blijkt helaas niet thuis te zijn. Over en uit dus.

We rijden weer naar waar we vandaan kwamen, en verder. Nog steeds terug de tijd in, linksom het eiland rond dus.
Het eerste stuk ná onze staanplek van de laatste drie nachten hebben we gisteren al per fiets gedaan. Dat slaan we over. We tanken bij een tankstation veertig liter diesel voor € 1,46 per liter, redelijk goedkoop voor Griekenland.
Bij een klein supermarktje langs de weg haalt Monique een verse Psomi (brood). Ze vraagt ook waar en wanneer er op het eiland markten zijn. Dat blijkt er slechts één te zijn: die van Prinos op maandagochtend.
Ja, dat hadden we net gezien toen ze aan het afbouwen waren. Geen markt dus meer voor ons deze week.

Iets voorbij Skala Rachoniou zien we aan de rechterkant van de weg een grote supermarkt. N 40.77265 E 24.60377.
We kunnen wel het een en ander gebruiken dus wippen we aan. Het blijkt een supermarkt met twee verdiepingen te zijn. Grappig, heb je bijvoorbeeld wat spullen in je wagentje van de benedenverdieping (o.a., goede versafdeling) dan moet je met de lift naar de 2e waar de rest van het assortiment ligt, staat en hangt. De super heeft een ruim assortiment, ook non-food. We komen er onverwachts ook een koelkastmagneetje tegen voor onze achterbuurvrouw Henny. Zij spaart landen-koelkast-magneten en vraagt altijd of we er een willen meebrengen voor haar verzameling. Volgens ons heeft ze er inmiddels zoveel dat ze pas een derde koelkast heeft gekocht.

Hup, verder naar het zuiden. Maar niet voordat we aan de rechterkant van de weg water getankt hebben bij een openbare kraan. N.E.

We rijden door wat lelijke dorpen, en kunnen niet echt een volgende overnachtingsplek naar onze zin vinden. Nu snappen we wel dat we heel erg verwend zijn geweest met onze slaapplek van de afgelopen drie nachten. Het zal niet meevallen iets op dat niveau te vinden.
Al zoekende rijden we wel eens een weg in die doodloopt en waar het moeilijk keren is. We zien ook weer een slordige camping die waarschijnlijk gesloten is.
In Liberia rijden we goed verkeerd. Op de navigatie zag de weg er goed uit. Althans, hij liep niet dood. Maar als het op een gegeven moment toch wel erg steil naar beneden gaat en ik smalle bochten en een paar laaghangende balkons in het vooruitzicht heb (beter gezegd: in het zicht door de voorruit), zeg ik tegen Monique ‘dat ga ik niet doen.’
Omdat het gereden traject erg smal is zonder uitwijkmogelijkheid moeten we helemaal terug bergop in zijn achteruit.
Poeh poeh, gelukkig niemand achter ons.

We rijden maar snel Limeria uit. Het is toch te toeristisch voor ons.
Even later komen we aan in Potos. We zien rechts een straatje waar aan het einde het strand en de blauwgroene zee lijken te schijnen.
Toch maar erin dan. De weg komt uit….midden op het strand. We rijden bijna de zonaanbidders van de ligbedden. Verbaasd kijken ze op wat er in godsnaam nou een camper hier komt doen. Nou, die rijdt mooi een honderd meter naar rechts over een redelijk verhard pad en vindt een mooie plek naast weer zo’n Griekse voorbeeldboom.

‘Niks meer aan doen,’ zegt Monique. Dat doe ik ook niet. Dan volgt het officiële aankomstritueel. Ik zet de stoelen en de tafeltjes buiten, en Monique maakt een dienblad met 2 ouzo’s en wat noten, olijven, feta en tzatziki.
De rest van de dag gebeurt er niets opzienbarends. Een heel enkele keer komt er iemand op afstand langs de waterlijn gelopen. En natuurlijk is er weer die prachtige zonsondergang. We zouden er bijna  aan wennen.

Overnachting Potos
KM 50195
N  40.60534 E 24.60915


mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen