woensdag 21 september 2011

We zijn er

Woensdag 21 september                    
Km 49245 af boot

We hebben wat onrustig geslapen. Misschien omdat we weten dat we er vroeg uit moeten in Igoumenitsa. Toch schrikken we, vóórdat onze wekker afloopt, wakker van de omroepster die in vier talen waarschijnlijk verteld dat we aanstalten moeten maken om van boord te gaan. Zoals ze op plat-Nijmeegs zeggen: ‘we kenne dur gin vloeitje van breie!’. Ofwel: we kunnen er niets van maken.

Het is 05:00 Griekse tijd, een uur later dan bij ons. We drinken nog snel een bakkie. Ineens ...

gaat het snel. Amper nadat we ons elektriciteitssnoer hebben afgekoppeld en opgeborgen moeten we al een stuk verplaatsen op het parkeerdek. We komen als eerste voor de afrit te staan. Ja, op deze schepen is er binnenin een heuse afrit waar zelfs trucks op- en afrijden.

Exact 05:30 u rijden we het schip uit en de kade van Igoumenitsa op. Met ons nog enkele kampeerders en trucks. De boot zal verder gaan naar Patras.

Het is nog pikkedonker als we door de stad rijden. Het heeft blijkbaar flink geregend want de kuilen in de straten staan vol water.
Gaten in de weg, zwerfhonden op straat, enkele Grieken die al (of nog) aan de koffie zitten op de terrasjes, heerlijk…. we zijn er weer!

We houden de kustweg aan en tegenover een ziekenhuis nemen we de afslag naar Drepano Beach, waar een goede camperplek moet zijn.
Deze hoek van Griekenland is onbekend terrein voor ons, en zo in het donker is het lastig zoeken. We stoppen af en toe om te zien hoe het langzaam licht begint te worden boven Igoumenitsa, waar we zojuist vandaan komen. Het ziet er prachtig uit, de combinatie van het eerste daglicht en het laatste uurtje van het kunstlicht.

We rijden de kronkelende kustweg verder af en dan zien we links ineens een aantal campers staan. Er is plaats genoeg over een afstand van vele honderden meters langs en op het strand. We zien een geschikte plek en parkeren op het strand tussen de eucalyptusbomen.
Eerst maar eens de roes uitslapen. Straks zien we wel verder.

‘Straks’ is rond half tien, als we wakker worden. We steken onze hoofden uit ons slaapkamerraam en proeven met al onze sensoren ‘het Griekse’.
Het geluid van de golven, de blauwe kleur van de zee en de lucht, de geur van de eucalyptus, en de eerste zwerfhond die voorzichtig zijn neus om die van onze camper heen steekt.

We gaan vandaag eens niks anders doen dan gewennen aan dit alles.
Terwijl Monique voorbereidingen gaat treffen voor het ontbijt trek ik de zwembroek aan voor de eerste duik en de eerste stranddouche.
Na deze doop in de zeer heldere en langzaam aflopende zee gaat het luifeltje uit, en daar zitten ze dan: vat en moet op tien meter van de zee bij hun mobiele buitenhuisje. Daar kan wat ons betreft geen 5-sterren hotel tegenop.

We komen de dag verder door met het bekijken van de af- en aanvarende veerboten, zwemmen, lezen en écht niksen.
Ondertussen hebben we vóór en achter ons buren gekregen. Duitsers, maar da’s heel gewoon hier. Het st… in Griekenland (en niet alleen in Griekenland) altijd van de Duitsers.
Als toch eens 1 jaar lang alle Duitsers verplicht in hun eigen land moesten blijven werd het waarschijnlijk een enorme chaos daar. Gelukkig zijn deze hier best aardig ;). We krijgen van de alleenreizende al wat oudere dame vóór ons een kilo druiven. Overigens is ze niet ècht alleen. Ze heeft een leuk hondje bij zich dat een voormalig Grieks zwerfhondje blijkt te zijn. De dame heeft dit diertje vier jaar geleden van het strand bij Kalogria meegenomen. Had zij dit niet gedaan dan was het beestje waarschijnlijk allang dood geweest. Doodgeschopt, doodgeslagen, doodgereden of gestorven van de honger of ziekte.
Ja, zo gaat dat met de zwerfhondjes in Griekenland.

Nee, dan hebben de smurfen van Monique het een stuk beter.
Sinds kort heeft Monique een iPad. En de voornaamste bezigheid op dit ding is het spel ‘Smurfvillage’. Die smurfen moeten een heel dorp bouwen, maar Monique moet ze wel zelf voorzien van bouwmateriaal, groenten en fruit e.d. Dit moet allemaal op tijd gebeuren, anders zitten de smurfen te niksen en wordt er misschien te laat geoogst, en gaat dus alles verloren.

Onze Duitse buurman zie ik vanachter zijn zonnebril onbegrijpelijk onze kant opkijken als Monique als een dolle over een stuk glasplaat van 10 inch heen en weer zit te wrijven omdat ze van de Grote Smurf een drankje moet mixen.
Ja, hoe een iPad je leven kan gaan beheersen…

Als de avond begint te vallen moet op zo’n eerste Griekse stranddag uiteraard de barbecue naar buiten. Gemarineerde kip en paprika en nog wat groenten maken de dag bijna helemaal af.
Rest na het eten en de afwas nog de stoelen achterover en de benen omhoog en een glas wijn bij de hand voor één van de mooiste sterrenhemels ooit.

Kali nichta
KM 49250
N 39.51530  E 20.21153

mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

1 opmerking:

  1. It was nice to meet you, I hope you enjoyed your meal in Papigo! We will follow your progress, let us know if you ever make it to England! Regards, Sophie & Adam.

    BeantwoordenVerwijderen